ચાલો, અધર્મને ઓળખીએ…ક્ષણ-ક્ષણાર્ધ – પ્રવીણ દરજી

વ્હાલા મિત્રો અને વડિલો
29 સપ્ટેમ્બર 2010ના ગુજરાત સમાચારની શતદલ પૂર્તિમાં ક્ષણ-ક્ષણાર્ધ કોલમમાં શ્રી પ્રવીણ દરજીનો આ લેખ આજે ગાંધી જયંતિ નિમિત્તે આપ સૌને પસંદ આવશે તેમ ધારી ગુજરાત સમાચાર તથા શ્રી પ્રવીણ દરજીના સાભાર સૌજન્ય સાથે રજૂ કરેલ છે. જે વાંચી આપના પ્રતિભાવો જરૂર જણાવશો.
સ-સ્નેહ
અરવિંદ

ચાલો, અધર્મને ઓળખીએ…ક્ષણ-ક્ષણાર્ધ – પ્રવીણ દરજી

લગભગ બધા જ ધર્મના ધાર્મિક ઉત્સવોનો એક માહોલ અત્યારે રચાયેલો જોવા મળે છે. આવા દિવસોમાં વિધિવિધાનો એની ટોચ ઉપર પહોંચે છે. કથા-કીર્તનો થાય છે, ઉપવાસો કરાય છે, યજ્ઞયાગાદિ અને ભજનો થાય છે, એ નિમિત્તે મેળાઓ પણ ભરાય છે અથવા તો મેળા જેવાં દ્રશ્યો જોવા મળે છે. ધાર્મિક સાહિત્યના પ્રચાર-પ્રસારમાં પણ ઉછાળ આવે છે. શહેરમાં રહેતો પરિવાર ક્યારેક આવા ધાર્મિક ઉત્સવોમાં પોતાને ગામ આવે છે. પરાપૂર્વથી ચાલતી પરંપરાઓને તે એમ દ્રઢાવે છે.

ધર્મગુરુઓ પણ આવા દિવસોમાં ફરી એકવાર કેન્દ્રમાં આવે છે. તેમની કથા-ગોષ્ઠીઓની જાહેરાતો થાય છે, હોર્ડંિગ્સ મુકાય છે. કેટલાક ગુરુઓ ચરણસ્પર્શ કરવાના દિવસો અને તેનો સમય પણ તેના અનુયાયીઓ માટે નક્કી કરી છાપાઓમાં તે અંગેના સમાચાર આપે છે. કેટલાક સમૃઘ્ધ ગુરુઓ દેશમાં અને પરદેશમાં પોતાના સંપ્રદાયના વિશાળ, અતિ વિશાળ મંદિરો બાંધવાની જાહેરાત કરે છે. ક્યારેક આરતી કે મહા આરતીના પ્રસંગો યોજાય છે. ઈશ્વર અને ધર્મને નિમિત્તે ખાણીપીણીના પ્રસંગો વધે છે, જલસા જેવું પણ થાય છે. યાત્રાઓ-પદયાત્રાઓ પણ વધી જાય છે. આ સર્વને અંતે પછી સમીકરણ મૂકતાં આપણે સંતોષ લઈને કહીએ છીએ, માણસ ધાર્મિક થતો જાય છે, જગત ધર્મમય થતું જાય છે!

આવા આ સમીકરણને ગ્લોબલ બજારે બરાબરનું વધાવી લીઘું છે. તેણે ચોરે અને ચૌટે આવી ‘ધાર્મિકતા’ને વિસ્તારવા માટે એકેએક તકને ઝડપી લીધી છે. ધર્મે જગતને મોટું બજાર આપ્યં્ છે. આ બજાર ક્યારેય નરમ ન પડે, તેમાં મંદી ન આવે તેની તકેદારી બજાર સાથે નિસબત ધરાવનારાઓ બરાબરની, સ્હેજ પણ ચૂક વિના રાખી રહ્યા છે.

પરિણામે પેલી ધાર્મિકતામાં સતત ઉછાળો આવતો રહ્યો છે. પ્રસાદ તૈયાર છે, ફૂલહાર તૈયાર છે, મીડિયા તૈયાર છે, દર્શન માટેની ખાસ વ્યવસ્થાઓ છે, ભોજન માટે પણ વ્યવસ્થા છે, ઇશ્વરની છબીઓ, તે અંગેનું સાહિત્ય, તે માટેની પૂજાનો સામાન, આરતી ભજન વગેરેની કેસેટ કે સીડી, ધાર્મિક પ્રવચનોની સીડી, એક સ્થળેથી બીજે સ્થળે જવાની વ્યવસ્થા, ગુરુને પ્રત્યક્ષ મળવું હોય તો તેની પણ ખાસ વ્યવસ્થા, કોઈક સગા-સંબંધી કે મિત્રને આવી કશી ભેટ આપવી હોય તો તેનું પણ આખું તંત્ર સજ્જ છે. જે તે દેવ-દેવીને જે કંઈ પસંદ છે તેની વસ્ત્રોથી માંડીને પ્રસાદી સુધીની બધી જ સામગ્રી તૈયાર છે. કહો કે આજના ધાર્મિકને કશે અગવડ ન પડે તે માટે આવું બજાર ખડે પગે છે! હજારો હજારો માણસો ઉમળકાથી તમારી તહેનાતમાં ઊભા છે…

પ્રશ્ન આ થાય છે – જો ધાર્મિકતાને આવી વસંત બેઠી હોય તો પછી માનવ અને એનું વિશ્વ ઊચું જવાને બદલે નીચું ને નીચું કેમ ઊતરતું રહે છે? માણસ ક્યારેય ન્હોતો એટલો પ્રપંચી કે સ્વાર્થી કેમ લાગે છે? કેમ એ નર્યો લોલુપ અને મૂલ્યરહિત થતો જાય છે? ઈશ્વરને ન ગમતી બધી બાબતો કેમ એના હાથે થતી રહે છે? ધાર્મિક સ્થળો સુરક્ષિત કેમ નથી? માણસની સરેરાશ સહિષ્ણુતાનું તળિયું કેમ નીકળી ગયેલું જણાય છે? સાંકડી પરિધિમાં પુરાઈને એ અગાઉ ક્યારેય જોવા નથી મળી તેવી મારામારી ને કાપાકાપીમાં કેમ પડ્યો છે? બઘું જ અવળું કરતો હોવા છતાં એ લજ્જા કેમ અનુભવતો નથી? પોતાની જાતને ‘સંસ્કારી’ કે ‘ધાર્મિક’ના ખાનામાં મૂકીને તે નરી અસંસ્કારિતા કે અધાર્મિકતાને વિસ્તારી રહ્યો છે તેનું કારણ શું?

આ બધાંનો સરળ ઉત્તર એ છે કે આપણી ધાર્મિકતા ખોખલી છે, વિધિવિધાનોની, કર્મકાંડોની તે વાચક છે. ઉપલી સપાટી ઉપરની થોડાક માણસોની એ રમત છે અને એવા લોકો એ રમતમાં પછી કરોડો માણસોને જોતરીને તેના રેફરી બની જાય છે!

પેલા કરોડોને તે પછી સમયે સમયે ધર્મનું મધ ચટાડ્યા કરે છે. એનો અર્થ એ થયો કે આજે નજર સામે જે દેખાય છે તે ધર્મ નથી, અધર્મ છે. અધર્મે આપણા સમયમાં ધર્મના વાઘા પહેરી લીધા છે અને ધર્મના નામે તે ફૂલફટાક થઈને નગરે નગરે, ગામે ગામે, ગલીએ ગલીએ ધૂમ્યા કરે છે.

તે ક્યારેક મંદિરોનાં ટોળાઓમાં, ધાર્મિક સ્થળોની ભીડમાં, કથાકારોની કથામાં, મહાઆરતીઓમાં ગર્વથી ફરે છે. તે ક્યારેક કોર્ટમાં ધર્મ કે ધર્મપુસ્તકના નામે લેવાતા સોગંદમાં ખીખીખી કરતો દાંત કાઢે છે. ક્યારેક ધારાસભાઓમાં કે લોકસભાઓની શપથવિધિમાં તે બની ઠનીને આવીને બેસતો હોય છે. ક્યારેક તે પીડિતોની વાચા હણી લે છે તો ક્યારેક તે ગુનેગારોની જબાન ઉપર સત્ય સત્યનું નૃત્ય આદરે છે. ક્યારેક તે કરોડો કરોડોને એક એકથી ચડિયાતી ઇન્દ્રજાળમાં અટવાવે છે. ધર્મના વાઘા નીચે ભાતભાતનાં સામ્રાજ્યો વિસ્તાર્યા છે.

ગુરુઓને પણ હવે સિક્યોરિટી વિના ચાલતું નથી. ગુરુઓને પણ હવે જંગી મેદનીની અનિવાર્યતા રહે છે. ગુરુઓને પણ અદ્યતન રિવોલ્વરની અનિવાર્યતા રહે છે.

જે દિવસે અધર્મે ધર્મનો વેશ ધારણ કર્યો છે તે દિવસથી ધર્મ ધંધો બની ગયો છે, ધર્મ જાહેર ચીજ બની ગયો છે, ધર્મ એક બજાર બનીને રહી ગયો છે.

ફરી એકવાર આપણે શાસ્ત્રોની સાફસૂફી કરવાનાં અને ધર્મના લિબાસ નીચે વિસ્તરી રહેલા અધર્મને ઓળખી લેવાનો સમય આવી ગયો છે. ધર્મ હકીકતમાં તો એકદમ અંગત બાબત છે, આંતરિક અનિવાર્યતાનો પ્રશ્ન એની સાથે સંકળાયેલો છે. ગોવર્ધનરામ, ટાગોર કે બંકિમબાબુએ કે મહર્ષિ અરવિંદે ધર્મને આપણી અંદરની વૃત્તિ સાથે, અંદરના કર્તવ્ય સાથે, અંદરના રૂપાન્તર સાથે જોડ્યો છે. ધર્મ દેખાડો નથી, કર્મકાંડ કે વિધિવિધાનો નથી. આપણા હૃદય-મનની પરિસ્કૃતિ છે. આપણી ચેતનાનું ઉત્કૃષ્ટ રૂપ છે. ધર્મ થકી તો આપણું સકલ ચારિત્ર્ય ઉંચે ઊઠવું જોઈએ. ધર્મને તો ક્ષણે ક્ષણ જીવવાનો હોય છે. મૂલ્યનિષ્ઠ સમાજની રચનામાં પાયારૂપે મનુષ્યને ઉત્ક્રાંત કરી રહે તેવો ધર્મ હોવો ઘટે.

ચાલો, અધર્મને ઓળખીએ…

Advertisements

9 comments

  1. તા.2-12-2011 માગશર સુદ આઠમ છે (સોમવાર) અને તિથિ અનુસાર વિશ્વભરમાં ભારતીય સંસ્કતિની ધર્મધજા ફરકાવનાર બીએપીએસના વડા, દિલ્હી-ગાંધીનગર અક્ષરધામના સર્જક પૂજય પ્રમુખસ્વામી મહારાજ નો 91 મો જન્મદિન છે. આ જન્મદિન પ્રતીકાત્મક રીતે વિશ્વના બધા જ દેશોના ૫૦૦૦ જેટલા થી વધુ મંડળોમાં ઊજવાશે. બાળકો અને યુવાપેઢી માટે સંસ્કાર ઘડતર થાય તે માટે પણ તેઓ હંમેશાં પ્રયત્નશીલ રહ્યા છે
    જેમના અસ્તિત્વથી આ વસુંધરા ધન્ય થાય છે. માનવજાત ગૌરવવંતી બને છે, મુમુક્ષુઓ કતાર્થ થાય છે, ભારતીય સંસ્કતિ વધુ દેદીપ્યમાન બને છે અને પરમાત્મા પ્રફુલ્લિત થાય છે એવા સદ્ગુણોના મહાસાગર સંત શીરોમણી પુંજય પ્રમુખસ્વામી મહારાજ ને એક વિનમ્ર વંદના છે. જેમણે પોતાના દિવ્ય સદ્ગુણોથી ‘સંત’ શબ્દને જગતભરમાં ગૌરવવંતો કર્યો છે. સાધુ વિવેકપ્રિય દાસજીના કથન અનુસાર આ અલખના ઓલિયાની આંખોમાં એવું કશુંક છે કે જેના ચમકાર સાથે જ સામી વ્યકિતના અંતરમાં શાંતિના શેરડા પડે છે.
    લોકો એમનાં પ્રવચન માટે નહીં, કથા કે પારાયણ માટે નહીં, એમના સંગીત કે સંકીર્તન માટે નહીં, એમને મળવા આવે છે કે દર્શનાર્થે આવે છે કારણ કે એમને મળતાં જ જાણે સાક્ષાત્ પરમાત્મા મળતા હોય તેવી અનુભૂતિ હજારો-લાખો મુમુક્ષુઓએ કરી છે.
    હે ધન્ય ધન્ય થઇ છે આ ધરા અને ધન્ય થયુ છે આકાશ
    હે જોને ધન્ય ધન્ય છે ચોહ દિશા હે જોને રેલાયો છે બ્રહ્મ્પ્રકાશ
    હે ધન્ય ધન્ય પાદરા તાલુકો અને ધન્ય ચાણસદ ગામ રે
    હે જોને ધન્ય મોતિ ભાઇ પન હે જોને ધન્ય દિવાલી બા
    એ વિશ્વ પુરુશ નુ જન્મ માગશર સુદ-૮, સંવત- ૧૯૭૮, તા.૭-૧૨-૧૯૨૧ના રોજ મોતીલાલ પટેલ અને દિવાળીબાના ખેડૂત કુટુંબમાં વડોદરા પાસેના ચાણસદ ગામે જયારે તેઓ બે ઓરડાના નાના ખોરડામાં જન્મ્યા ત્યારે આ પુત્ર પાસે માતાએ કેટલી આશા રાખી હશે? એ બાલભક્ત શાંતિલાલ ની આંખો ભક્તિની , આધ્યાત્મ કઇક અનેરી ચમક હતી..
    દીકરો મોટો થઈને મારું ખોરડું ઉજાળે! મારા નાનકડા સંસારને અજવાસથી ભરી દે! પરંતુ શાંતિલાલ નામના આ બાળકે ૧૮ વર્ષના થતાં થતામાં તો ગુરુ શાસ્ત્રીજી મહારાજની ચારલીટીની ચિઠ્ઠી પર સંસાર મૂકી ત્યાગના પથને વહાલો કરી લીધો. જાણે એ જ પળથી સમગ્ર સંસારને શાંતિના ઝરામાં ઝબકોળતા રહેવાની પ્રતિજ્ઞા લીધી. તા 22-11-1939 ના રોજ શાસ્ત્રીજી મહારાજ એ કિશોરવય ના ર્શાતિ લાલ ને પાર્શ્દી દિક્શા આપી હતી તા 10-1-1940 ના રોજ શાસ્ત્રીજી મહારાજ એ ગોડંલ મા ભાગ્વતી દિક્શા આપી નારાયનસ્વરુપદાસ નામ આપ્યુ અને ધર્મ ધુરા સોપ્યા બાદ લોકો આ નારાયનસ્વરુપદાસ ને પ્રમુખ સ્વામિ મહારાજ કહેતા તેઓની પ્રેરણાથી ૮૦૦ થી વધુ સંતો, ૬૦ હજારથી વધુ યુવા કાર્યકરો, ૫૦થી વધુ દેશોમાં આઘ્યાત્મિક ઉદ્દેશ્ય સર કરી રહ્યા છે અને નૈતિક, આઘ્યાત્મિક, શૈક્ષણિક આંદોલનો ચલાવી રહ્યા છે
    સદ્ગુન સાગાર પ્રમુખ સ્વામિ વન્દન કરી યે શીર નામિ
    સાધુ તા ના રંગે વાલામ જશ વાધાય્રો દુનિયા મા
    કરુણામૂર્તિ સંત પ્રમુખસ્વામી મહારાજના જાહેરજીવનનું સરવૈયું કાઢવું હોય તો કેવું નીકળે? કરુણાનો ગુણાકાર, પ્રેમ-પ્રોત્સાહનનો સરવાળો, સદાચાર પરાભકિત અને સંસ્કારના પ્રવર્તનનો ઊચે ચડતો ગ્રાફ, રાગ-દ્વેષ કે અહંમ્ની બાદબાકી, નિંદાકૂથલી કે મારા-પરાયાનો ભાગાકાર, સંપત્તિના નામે એમની પાસે છે માત્ર હરિનામની માળા, ચાર વસ્ત્રો, ઠાકોરજી તથા તેમની પૂજા અને ભોજન માટે કાષ્ઠનું એક પાત્ર! સતત વિચરણ એમની આગવી વિશેષતા છે. પ્રમુખસ્વામીનું સરનામું કયું? આ સવાલનો કોઈ કાયમી જવાબ નથી. આંખે મોતિયો, પિત્તાશય અને ગાંઠનું ઓપરેશન, પગે વા અને હાટર્એટેક કે હૃદયની બાયપાસ સર્જરી આવાં અસા દર્દોને ગણકાર્યા વગર પંદર હજારથીયે વધુ ગામડાંઓમાં ત્વરાથી ઘૂમી વળ્યા છે.
    નારદ જી નારદ પુરાણ મા કહે કે જે વયક્તિ એક દિવસ બ્રહમચર્ય નુ પાલાન કરે તે ના ચરણ મા સર્વ દેવ દેવિ માથા નામવે તો પ્ર્મુખ સ્વામિ મહારાજે તો નેવુ વર્શ બ્રહમચર્ય નુ પાલન કર્યુ તો પ્રમુખ સ્વામિ મહારાજ તો ભગ્વાન જ કહેવાય
    સ્વામીની કરુણાની ભાવનાએ એના વ્યાપમાં દીનદુખિયાની સેવા ઉપરાંત જીવમાત્રની સેવાને આવરી લઈ સમાજસેવાનું એક પણ ક્ષેત્ર તેમણે વણસ્પશ્ર્યુ રાખ્યું નથી. દુષ્કાળ, પૂર, વાવાઝોડાં, ભૂકંપ જેવી કુદરતી આફતોમાં માનવ સહાય માટે અનન્ય પુરુષાર્થ કર્યોછે. કોમી રમખાણો, વિવિધ આંદોલનોમાં શાંતિ માટેના પ્રયાસો એમણે કર્યા છે. એમણે કેળવણીના ક્ષેત્રમાં અદ્વિતીય યોગદાન આપ્યું છે. દહેજનાબૂદી, અસ્પશ્યતા નિવારણ, ભ્રૂણહત્યા નિવારણ જેવી કુરૂઢિઓ નાબૂદ કરવા સમાજને ફળદાયક સમજ આપી છે.
    સહજ ધીરગંભીર પ્રકૃતિ ધરાવતા પ્રમુખસ્વામી મહારાજ માટે જૈનાચાર્ય મુનિ સુશીલકુમારજીના આ ઉદ્ગારો અહીં યાદ આવે છે : ‘બુદ્ધ અને તીર્થંકર, રામ અને કૃષ્ણ, કબીર અને નાનક વગેરે સંતોએ અને અવતારોએ ભારતને સંવર્ધિત કર્યું છે. હવે કોઈ આવે એની રાહ જૉઈએ છીએ કે જે ભારતીય સંસ્ક્રુતિને દોરે; કૌટુંબિક, આઘ્યાત્મિક, સામાજિક અને રાજકીય સ્તરે પુષ્ટિ આપે. ભગવાનની કૃપાથી એવા પુરુષ મળ્યા છે. એમનું નામ છે ‘પ્રમુખસ્વામી’. ભારતને એક કરવું હોય તો તે પ્રમુખસ્વામીના નેતૃત્વ હેઠળ એક બની શકશે.’

    એક નાનકડા બિંદુમાંથી બોચાસણવાસી શ્રી અક્ષરપુરુષોત્તમ સ્વામિનારાયણ સંસ્થાને હિન્દુત્વના વિશ્વવ્યાપી આંદોલન સુધી પહોંચાડનાર પ્રમુખસ્વામી મહારાજનાં કાર્યોની સમીક્ષા શબ્દોમાં કરવાનું અશકય છે.

    નમ્ર અને સરળ. સહજ અને પારદર્શક. કયાંય દંભ નહીં. માન-મોટપની કોઈ આશા-અપેક્ષા નહીં.મોટાઈનો કોઈ દોર-દમામ નહીં. શબ્દોની કોઈ ઝડઝમક નહીં. મોં પર આઘ્યાત્મિકતાનું ભારેખમપણું નહીં. ‘બીજાના ભલામાં આપણું ભલું છે, બીજાનાં સુખમાં જ આપણું સુખ છે’ – આ જીવનસૂત્ર સાથે શ્વાસે શ્વાસે પરહિતની જ રટના. એમની પાસે આવનાર પ્રત્યેકને અનુભવ થાય કોઈ નિરાળી આત્મીયતાનો. અને એટલે જ આદિવાસીઓનાં જુપડાંઓથી લઈને અમેરિકાની મહેલાતો સુધી કંઈ કેટલાયના હૈયે સ્પર્શી ગયું આ પારલૌકિક વ્યકિતત્વ.

    ભારતનો સાધુસમાજ તો આ સંતવિભૂતિને પોતાના મસ્તક સમાન ગણીને ધન્ય થાય છે. આંધ્ર પ્રદેશના ધર્માત્મા શ્રી ચિન્ના જિઅર સ્વામીને પ્રમુખસ્વામીમાં ‘આધ્યાત્મિક શિલ્પી’નાં દર્શન થાય છે. દિવ્યજીવન સંઘના અઘ્યક્ષ ચિદાનંદ સ્વામીજીને ‘આધુનિક યુગના મર્યાદાપુરુષ’ દેખાય છે. ભારત સાધુસમાજના મહામંત્રી સ્વામી શ્રી હરિનારાયણાનંદજીએ તેમને ‘સાધુ સમાજના મુકુટમણિ સમાન આધ્યાત્મિક મહાપુરુષ’ કહ્યા
    રામક્રુશન મિશન, રાયપુરના વિદ્વાન્ અઘ્યક્ષ સ્વામી આત્માનંદજીએ સ્વામીશ્રીની શાંત છતાં ડાઈનેમિક પ્રતિભાથી પ્રભાવિત થતાં કહ્યું હતું : ‘સ્વામીશ્રી કેટલા દિવ્ય પુરુષ છે ! એટલા વિનમ્ર કે આજે આવા મહાપુરુષ મળવા દુર્લભ છે. તેઓ એક એવા પુરુષ છે જે મને સૌથી વધુ સ્પર્શે છે.
    બૌદ્ધ ધર્મગુરુ દલાઈ લામા, ઈઝરાયેલના યહુદી ધર્મવડા લાઉ અને બાકશીડોરન, દાઉદી ઈસ્લામ ધર્મગુરુ ડા”. સૈયદના, શીખ ધર્મગુરુ જગજિતસિંઘજી, પ્રોટેસ્ટન્ટ ખિ્રસ્તી ધર્મના વડા આર્કબિશપ ઓફ્ કેન્ટરબરી, કેથોલિક ખિ્રસ્તી ધર્મગુરુ પોપ જહોન પોલ બીજા વગેરે અનેક વિશ્વધર્મના નેતાઓએ સ્વામીશ્રીમાં એક અદ્વિતીય આઘ્યાત્મિક પ્રતિભા નિહાળી છે. ભારતના વડાપ્રધાન અટલબિહારી વાજપેયી,મન્મોહનસિંગ થી લઈને ઈંગ્લેન્ડના પ્રિન્સ ચાલ્ર્સ અને વડાપ્રધાન ટોની બ્લેર કે બેહરીનના મુસ્લિમ રાજવી શેખ ઇસા બિન સલમાન અલ ખલિફા અને વિશ્વના એવા અન્ય કેટલાય દેશોના ધુરંધરોને સ્વામીશ્રીમાં એક વિભૂતિપુરુષની પ્રતીતિ થાય છે.

    બ્રિટિશ પાર્લામેન્ટ કે કેનેડા પાર્લામેન્ટમાં થયેલા તેમનાં શાનદાર સન્માન સમારંભો, અમેરિકામાં અનેક શહેરોએ તેમને ‘કી ટુ ધ સીટી’નાં અર્પેલાં સન્માનો, અમેરિકાનાં કેટલાંય રાજયોમાં માનદ નાગરિકત્વ તથા ‘પ્રમુખસ્વામી દિન’ જાહેર કરીને તેમને અપાયેલ વિશિષ્ટ બહુમાનો વગેરેની સુદીઘર્ યાદી એમની વૈશ્વિક પ્રતિભાનું દર્શન કરાવે છે.

    સ્વામીશ્રીની આ પ્રતિભા એક જ રાતમાં નથી પ્રસરી. છેલ્લા છ દાયકા કરતાંય વધુ વર્ષોના તેમના સાધુ-જીવનમાં સતત પ્રકાશતાં રહેલાં તપ, ત્યાગ, સમર્પણ, પરાભકિતનો એ પ્રભાવ છે.શ્રીહરિના અખંડ ધારક પ્રમુખસ્વામી મહારાજે આ પ્રાર્થનાને ક્ષણે ક્ષણે જીવી બતાવી છે. લોકહિત માટે પોતાના શરીરની કુરબાની કરી છે. એમણે પોતાનાં કષ્ટની કદી ચિંતા કરી નથી. હરિભકતોને રાજી રાખવામાં, એમનાં સુખદુ:ખમાં ભાગ લેવા માટે સ્વામીશ્રીએ જે શ્રમ વેઠયો છે એનો હિસાબ નથી.

    સતત વિચરણ એમની આગવી વિશેષતા છે. પ્રમુખસ્વામીનું સરનામું કયું ? આ સવાલનો કોઈ કાયમી જવાબ નથી. આંખે મોતિયો, પિત્તાશય અને ગાંઠનું ઓપરેશન, પગે વા અને હાર્ટએટેક કે હૃદયની બાયપાસ સર્જરી… આવાં આવાં દર્દોને ગણકાર્યા વગર સ્વામીશ્રી આદિવાસીઓનાં ઝૂંપડાંઓ સુધી પંદર હજાર કરતાંય વધુ ગામડાંઓમાં વીજળીની ત્વરાથી ઘૂમી વળ્યા છે.

    અહોરાત્ર વિચરણની સાથે સાથે, એમણે ઉપાડેલી માનવ-ઉત્કર્ષની અસંખ્ય પ્રવૃત્તિઓ તાજજુબ કરી દે તેવી છે. સ્વામીશ્રીની કરુણાની ભાવનાએ એના વ્યાપમાં દીનદુખિયાંની સેવા ઉપરાંત જીવમાત્રની સેવાને આવરી લીધી. સમાજસેવાનું એકપણ ક્ષેત્ર તેમણે વણસ્પશ્ર્યું રાખ્યું નથી. એટલું જ નહિ, બધાં જ ક્ષેત્રોમાં હેરત પમાડે એવી શકિતથી સફળતાપૂર્વક કામ કર્યું છે. દુષ્કાળ, પૂર, વાવાઝોડાં, ભૂકંપ જેવી કુદરતી આફતોમાં માનવસહાય માટે અનન્ય પુરુષાર્થ કર્યોછે. ગામમાં પડી જતા પક્ષોનાં વેરઝેર મિટાવવાં, ગામગામ વરચેનાં ધિંગાણાં નાબૂદ કરાવવા વગેરેમાં એ સક્રિય રહ્યા છે. કોમી રમખાણો, વિવિધ આંદોલનોમાં શાંતિ માટેના પ્રયાસો એમણે કર્યા છે. એમણે કેળવણીના ક્ષેત્રમાં અદ્વિતીય યોગદાન આપ્યું છે. દહેજ જેવી કુરુઢિઓ નાબૂદ કરવા સમાજને ફળદાયક સમજ આપી છે; અસ્પૃશ્યતા વગેરે સામાજિક કલંકો દૂર કરવામાં તેઓ સતત પુરુષાર્થશીલ રહ્યા છે; સાક્ષરતાથી લઈને જળસંચય અભિયાન સુધી કે વ્યસનમુકિત આંદોલનો સુધી વ્યાપેલી આવી તો કંઈ કેટલીય સામાજિક સેવાઓમાં તેમણે અદ્વિતીય પ્રદાન આપ્યું છે. અક્ષરધામ અને લંડન મંદિર જેવાં ગૌરવવંતાં સાંસ્કòતિક સંકુલો તથા સેંકડો સંસ્કારધામો-મંદિરોનાં સર્જનો, દેશવિદેશમાં હજારો યુવકમંડળો-બાળમંડળો-કિશોરમંડળો-મહિલામંડળો-યુવતીમંડળો-બાલિકામંડળો દ્વારા વિરાટ સંસ્કાર અભિયાનમાં
    તેઓ સૌથી વધુ સફળ રહ્યા છે. વિદેશમાં ભારતીય સંસ્કòતિનો ઉદ્ઘોષ કરવામાં તેમની તુલના કોઈની સાથે થઈ શકે તેમ નથી. તેમણે કરેલી આવી અનેકવિધ ક્ષેત્રની વિરાટ સેવાઓની યાદી ખૂબ લાંબી છે !

    પરંતુ આ જાહેર સેવા પ્રકલ્પોની સાથે સાથે એમની આગવી બાબત એ છે કે તેમણે લોકોના વ્યકિતગત પ્રશ્નો માટે પણ વિક્રમસર્જક કાર્ય કર્યું છે ! સંસારીઓના અંગત પ્રશ્નો – કુટુંબના ઝઘડા, ધંધામાં ભાગીદારીના, નોકરીના પ્રશ્નો, ધંધાની મૂંઝવણ, વિવાહના-લગ્નના પ્રશ્નો, ભણતરના પ્રશ્નો, સ્વાસ્થ્યના અને નવી પેઢીના પ્રશ્નો,… એવા એવા લાખો લોકોના વ્યકિતગત પ્રશ્નોમાં સ્વજનની પેઠે રસ લઈને એના ઉકેલ આણી આપ્યા છે. અને એ બધામાં શિરમોર રૂપ એમણે લાખો લાચાર વ્યકિતઓને વ્યસનની નાગચૂડમાંથી મુકત કરાવી છે. આ પ્રશ્નોમાંથી લોકોને બહાર લાવીને તેમને આઘ્યાત્મિક દિશાએ દોર્યા છે.

    આમ, લોકોની વ્યકિતગત સમસ્યાઓ ઉકેલવા માટે તેઓ રોજના સેંકડોને મળતા રહ્યા છે, એટલું જ નહિ, તેમના પર રોજ ઢગલાબંધ આવતા પત્રો દ્વારા પણ લાખો લોકોએ જીવનની વ્યથાઓ ઠાલવી છે. એક ગણતરી મુજબ 8,૦૦,૦૦૦ કરતાંય વધુ પત્રો દ્વારા સ્વામીશ્રીએ લોકોને દ્વિધામાંથી ઉકેલ આપ્યા છે, સલાહ, સૂચન અને માર્ગદર્શન આપ્યાં છે.

    જગતભરમાં હિન્દુ સંસ્કૃતિના ગૌરવશિખર સમા જગવિખ્યાત લંડન મંદિરના કે અભૂતપૂર્વ સાંસ્કòતિક સંકુલ ‘અક્ષરધામ’ના રચયિતા તરીકે એમણે કયારેય ‘હું’ને ડોકાવા દીધો નથી. એમની અહંશૂન્યતા અને નિર્દોષતા, ભલભલાને સ્પર્શી જાય તેવી છે. એક પ્રસિદ્ધ સાક્ષર લખે છે : ‘કંચન અને કામથી મુકત થયા પછી પણ અહંકારથી મુકત થવામાં ઘણા ધુરંધરો ચલિત થઈ જાય છે. પ્રમુખસ્વામી આ સૌથી મોટી માનવીય મર્યાદાને ઓળંગી ચૂકયા છે. એ હકીકત એમની બ્રહ્મસ્વરૂપ થયાની સાહેદી પૂરે છે.
    ભગવાનને અર્પણ કર્યા વિનાનું પાણીનું ટીપું કે પુષ્પની પાંદડી પણ તેમને સ્વીકાર્ય નથી, તો આટલી બધી વિરાટ સિદ્ધિઓનો યશ તો તેઓ કેવી રીતે સ્વીકારે ? બધું જ ભગવાનના ચરણોમાં અર્પણ કરે છે એટલે જ તેઓ હળવા ફૂલ રહે છે. એમની આ આઘ્યાત્મિક સ્થિતિને માણતા સ્વામી ચિદાનંદજી કહે છે : ‘પ્રમુખસ્વામી મહારાજ આપણા દેશનો અદ્વિતીય આઘ્યાત્મિક મુકુટમણિ છે કે આઘ્યાત્મિક મુગટને શોભાવતું એક અદ્વિતીય રત્ન છે.’

    દક્ષિણના અડમાર મઠના પ્રસિદ્ધ સંતવર્ય આચાર્ય વિબુધેશતીર્થજીએ લખેલા શબ્દો યાદ આવે છે કે ‘કદાચ ભગવાન પોતાની પ્રિયમાં પ્રિય વ્યકિતઓની યાદી બનાવવા બેસે તો તે યાદીમાં પ્રમુખસ્વામી મહારાજનું નામ ચોક્કસ સૌથી પ્રથમ મૂકે
    દિવ્ય વ્યકિતત્વનાં અનેક છે પરિમાણો…

    પ્રમુખસ્વામી મહારાજના નિષ્કલંક સંન્યસ્ત જીવનની યાત્રા પર નજર કરીએ છીએ, ત્યારે મનમાં સવાલ થાય છે કે તેઓના દિવ્ય વ્યકિતત્વનાં અસંખ્ય પરિમાણો છે…

    હિન્દુ સમાજના પુનરુત્થાનના જયોતિર્ધર.

    વૈદિક સંસ્કૃતિ અને ભગવાન સ્વામિનારાયણના સર્વજીવહિતાવહ સંદેશનો જગતના ૫૦ કરતાંય વધુ દેશોમાં સર્વાધિક ફેલાવો કરનાર ધર્મગુરુ…

    સંસ્કòતિની ભાગીરથીને વહાવનારાં રાજધાની દિલ્હી અને ગાંધીનગરમાં ભવ્ય સંસ્કòતિધામ ‘અક્ષરધામ’, લંડનનું વિશ્વવિખ્યાત અજાયબી સમું સ્વામિનારાયણ મંદિર કે દેશવિદેશનાં એવાં સેંકડો મંદિરો-સંસ્કારભવનોના નિર્માતા…

    લાખો નવયુવાનોને અઘ્યાત્મના માર્ગે વાળીને તેમની શકિતનો રચનાત્મક વિનિયોગ કરનાર વિરલ યુગસર્જક…

    દેશવિદેશના સેંકડો સુશિક્ષિત નવયુવાનોને ત્યાગાશ્રમના પંથે વાળી, તેમને આજીવન સમાજ-ઉદ્ધારમાં જૉડનાર, સમર્પણનો અજૉડ કરિશ્મા કરનાર વિક્રમસર્જક મહાપુરુષ…

    શ્રેષ્ઠતમ વિધાર્થીસંકુલો, શાળાઓ, મહાવિધાલયોના પ્રેરક અને પ્રયોજક…

    સાહિત્ય, સંગીત, કલાના પુરસ્કર્તા…

    દિવસ-રાત સેવાશીલ આરોગ્યધામોના સર્જક…

    સંસ્કòતિના પ્રસારમાં વિજ્ઞાન અને ટેક્નોલોજીનો સફળતમ પ્રયોગ કરનાર વિરલ યોજક…

    ગુજરાત, આંધ્રપ્રદેશ, ઓરિસ્સા કે મહારાષ્ટ્ર પર તરી પડેલી કુદરતી આફતો વેળાએ મદદ માટે સર્વપ્રથમ દોડી જનાર કરુણામૂર્તિ સંતપુરુષ…

    લોકહિત માટે સ્વાસ્થ્યની પરવા કર્યા સિવાય, દિવસ-રાત જૉયા સિવાય પંદર હજારથીયે વધુ ગામડાંઓમાં સતત વિચરણ કરનાર અનન્ય પરિવ્રાજક…

    પિશ્ચમી જગતમાં સર્વોત્તમ શિખરે ભારતીય સંસ્કૃતિના વિજયઘ્વજને લહેરાવનાર સંસ્કૃતિપુરુષ…

    આદિવાસીઓ અને દુખિયારાંના બેલી…

    પરાભકિતમાં તલ્લીન થઈને આજીવન નિષ્કલંક જીવન જીવનાર આદર્શ સંત…

    એમની સેવાઓના અને વ્યકિતત્વના અનેક આયામોને લક્ષમાં લઈને ઉપરના વિકલ્પોમાં બીજાં કેટલાંય પાસાંઓ ઉમેરી શકાય તેમ છે.

    સંત તે સ્વયમ હરી
    સાક્ષરતાથી લઈને જળસંચય અભિયાન કે વ્યસન મુકિત આંદોલનો સુધી વ્યાપેલી આવી તો કંઈ કેટલીય સામાજિક સેવાઓમાં તેમણે અદ્વિતીય પ્રદાન આપ્યું છે. વિદેશમાં ભારતીય સંસ્કતિનો ઉદ્ઘોષ કરવામાં તેમની તુલના કોઈની સાથે થઈ શકે તેમ નથી. પ્રમુખસ્વામી માત્ર સ્વામિનારાયણ સંપ્રદાયના જ નહીં, ભારતીય સમાજના પ્રમુખ છે. આવા ભગવદ્ ગુણોના વિરલ ધારક પ્રમુખસ્વામી મહારાજના ચરણે તેઓના 91 માં જન્મોત્સવે કોટિ-કોટિ વંદન.
    પ્રમુખ સ્વામિ મહારાજે પોતાના જીવન મા બિજા ધર્મગુરુ ની જેમ કથા રાજગાદી અને મોટા વ્ય્કતી ને જ નથિ મલ્યા પણ નાના મા ના માણસ ને મલી તેને અક્ષરધામ આપ્યુ એમ્ને વિશવ મા શાતિ શથાપી અને વિખ્યાત જાદુગર કે લાલ ના અનુસાર એક સાઉથ ના ધર્મગુરુ જે થોડા સમય પેહલા મ્રુત્યુ પામ્યા તેમ્ને જીવ્ન દર્મ્યાન હાથ માથિ સોના ની વસ્તુ અને મોમા થી શિવ્લિંગ કાડ્યુ આ બધુ લોકો ને ઉલુ બનાવ્વનો રશ્તો પણ પ્રમુખ સ્વામિ મહારાજ સોના ની વસ્તુ ને સ્પર્શ પણ નથિ કર્તા અને સાચા સંત ની જેમ કથિ પહરે તે પણ તુલ્સિમાળા
    પ્રમુખ સ્વામિ માટે અબ્દુલ કલામ મે કીધેલુ કે આ સંત માટે લખ્યે તો પાના ખલાસ થઇ જાય આ એવા સંત અને વ્યાસજી ના પુરાણ મા સંત ની ઓળખ જે આપિ તે સંત આજે ધરતી પર આવ્યા અને 91 વર્શ ની ઉમરે આપ્ને દર્શન આપે
    આ અવ્નિ મા સંત મહિમા જેનિ સિમા નથિ નથિ
    સર્વ તવ્ર જવ્ર એવા સર્વ સંતો કર માતિ
    રસ ના મોહિ હદય બોલતા આત્મનન્દ ને નિત્યે રમે
    એવા પ્રમુખ સ્વામિ ને ચરણે આ અનગણ માથા ભલે નમે રે જિ રે અનગણ માથા ભલે નમે
    —————————————————————————————

    Like

  2. सत्‍य के संबंध में विवाद सुनता हूं, तो आश्चर्य होता है। निश्चय ही जो विवाद में हैं, वे अज्ञान में होंगे। क्योंकि, ज्ञान तो निर्विवाद है। ज्ञान का कोई पक्ष नहीं है। सभी पक्ष अज्ञान के हैं। ज्ञान तो निष्पक्ष है। फिर, जो विवादग्रस्त विचारधाराओं और पक्षपातों में पड़ जाते हैं, वे स्वयं अपने ही हाथों सत्य के और स्वयं के बीच दीवारें खड़ी कर लेते हैं। मेरी सलाह है : विचारों को छोड़ों निर्विचार हो रहो। पक्षों को छोड़ो और निष्पक्ष हो जाओ। क्योंकि, इसी भांति वह प्रकाश उपलब्ध होता है, जो कि सत्य को उद्घाटित करता है।

    Like

  3. કલિયુગ છે અને ધર્મ,અર્થ,કામ અને મોક્ષ ના ચારેય પાયા તૂટી ચુક્યા છે. અધર્મો સબળા બની ચુક્યા છે. અને ધર્મ ના નામે છેતરપીંડી થઇ રહી છે.અધર્મ યુક્ત ભક્તિ હવે સરળતા થી થઇ શકે તેવી બનાવી છે જેમકે પૂજા માટે ની સામગ્રી તૈયાર, અને તેને કરવા ની વિધિ પણ તૈયાર. અને ભગવાન ભજવા છે તો લો અ રહ્યા ભગવાન … બધું જ તૈયાર , શાસ્ત્રો ની બનાવટ તૈયાર, જેમ વેદો ને વાળવો હોય તેમ વળી શકે એવા ધર્મ ગુરુ ઓ પણ તૈયાર.
    ભણેલા ગણેલા ને સાધુ બનાવવા કરતા engineer કે scientist તરીકે રહેવા દીધા હોત તો સમાજ ને વધુ ઉપયોગી નીવડે પણ ભગવાન બનેલા ગુરુ ઓ યુવાનો ને ચેલા ઓ બનાવી સમાજ ઉપયોગી થતા અટકાવે છે. અત્યાર ના ધર્મો અને ધર્મ ગુરુ એ એમની તુલના વિશ્વામિત્ર અને મહર્ષિ વ્યાસ કરતા પણ ઉંચી કરી દીધી છે. સહજતા વગર બધું જ દંભ ના દરવાજે બંધ રહી ગયું છે. ધર્મ ની હત્યા ધર્મ ના રક્ષકો કહેવાતા ગુરુ ઓ દ્વારા થાય છે એ વાત નું ઘણું જ દુ:ખ છે. વળી અત્યારે તો ધર્મ મોટો કહેવડાવા ની સ્પર્ધા ચાલે છે ને!!! અમારા સંતો બીજા ધર્મ ના સંતો કરતા આમ છે અને તેમ છે!!!!
    દરેક માનવી ને સમય બદલાતા ઈશ્વર -ધર્મ કંઈક આધુનિક થઇ રહ્યો હોય એમ જણાય છે. એકાંતિક ભક્તિ નથી રહી, ટોળાઓ સાથે સરદાર ને લઇ ને ચાલતી ટુકળીઓ વધી છે.
    વળી માત્ર એક ઈશ્વર માં માનનારા એમ કહે છે કે ” એક ઈશ્વર ની ભક્તિ કરવી સારી કારણકે જો જુદા જુદા ભગવાન ને ભજી એ તો તકલીફ સમયે ના આવી શકે કારણકે એ એમ વિચારે કે બીજા ભાગવા જશે, દાખલા તરીકે : રામ ને બોલાવીએ તો રામ ને એમ થાય કે શિવ જશે અને શિવ ને બોલાવીએ એ તો એ વિચારે કે રામ જશે એટલે એક પણ ભાગવાન સમયસર મદદ કરવા આવી શકે નહિ અને અપણા પોકાર સંભારે નહિ”. આવી અજ્ઞાન વળી વાતો કરી ને ભક્તો ની શ્રદ્ધા ને અંધશ્રદ્ધા માં ફેરવવા માં આવે છે. અરે! રામ અને શિવ , અલ્લાહ અને ઇસુ માં ફેર છે જ ક્યાં? ઈશ્વર ને નામ વગર બોલાવશો તો પણ આવશે પણ આવી રીતે લોકો ને પોતાના અખાડા રૂપી ધર્મ માં બાંધી રાખવા માટે શા માટે ખોટી ફિલોસોફી બનાવો છો. વેદો માં ક્યાય એક ઈશ્વરીય ભક્તિ ની વાતો લખી નથી. હવે ધર્મ ના ગુરુ ઓ જ આવી વાતો કરે તો તેમના શિષ્યો તો આંખે પાટા બાંધી ને અનુસરવા ના જ ને.
    માનવ ને માનવ સમાજ કરતા આ ધર્મો એ એને એકલો કરી દીધો છે. સમાજ ઉપયોગી કર્યો કરવા કરતા પૂજા -અર્ચન ના ડોળ વધારી દીધો છે. વળી નવી તો ત્યારે લાગે કે પૂજા કરનારા ગુરુ ને ય ઈશ્વર માની એના ફોટા ની પૂજા કરાવે. છેલ્લા કેટલાક સમય માં થયેલા વારસાગત ગુરુ ઓ ને પણ ઈશ્વર ની બાજુ માં ઉભા કરી દીધા છે. અને તેને પાંચ મૂર્તિ ની પૂજા કહી ને પૂજા કરે છે.
    આ લોકો ની હિંમત તો એના કરતા વધી કહી છે રામ-સીતા, રાધા-કૃષ્ણ , શિવ-પાર્વતી ની જોડી ની જેમ પોતાના ગુરુ અને શિષ્ય ની સરખામણી થાય છે. બોલો હવે ધર્મ ને કેટલો બધો કોપી કરાયો છે.
    કૃષ્ણ ના ધામ ને ગૌલોક કહેવાય છે એમ આ અનુયાયી ઓ એ એમના ધામ ને પણ અનોખા નામ આપી ને પ્રચાર કરાયો છે. પ્રાચીન વેદો ની નકલ કરી ને કેમ નવા ધર્મો ખોટી રીતે ઉભા કરાયા છે? ખરેખર મુગલો એ અને બીજા દેશો એ આવી ને ભારત માં વર્ષો રાજ કરી ને મૂળભૂત પાયા ના વેદો ને ગુમનામ કરી દીધા છે અને આ તક જોઇને નવા અધર્મો એ પોતાનો માર્ગ બનાવી લીધો…
    વળી ,જો કોઈ બીમાર ને ત્યાં જવાનું હોય તો ના જાય પણ રવિવાર નો સભા/મંદિર નો ક્રમ ના તુટવો જોઈએ. કારણ કે ગુરુ ની અજ્ઞા છે ,,, આવા પામર નિયમો આપી ને માનવી ને એમની ફરજો થી વિમુક્ત કરાવી દે છે. મોહ છોડો ની વાતો થી આવો માનવ એના ગૃહસ્થ ધર્મો અને સમાજ પ્રત્યે ની ફરજો ભૂલી રહ્યો છે. અને નવી પેઢી ને પણ જોર જબરજસ્તી કરી ને સંસ્કારો આપવા ના બહાને મંદિર ના પગથીયા ચડવા મજબુર કરે છે. ત્યારે તે એ ભૂલી જાય છે કે આ અધર્મ ની દીવાલે અથડાશે અને ક્યારેય ઉભો નહિ થઇ શકે.
    આ ધર્મગુરુ કરતા ગાંધીજી,સરદાર વલ્લભ ભાઈ એમના આદર્શો ને સમજશો તો પણ અજ્ઞાન ને દુર કરી શકશો. ઘરે રહી ને પણ ઈશ્વર મળે છે એને ક્યાય શોધવા ભટકવા ની જરૂર નથી. ઈશ્વર ને જ ગુરુ માનો તો ખોટા ગુરુ ઓ ના શરણે નહિ જવું પડે.
    કદાચ કલ્કી ની રાહ થોડી વધુ જોવી પડશે?????????????

    Like

  4. સાચો ધર્મ વિધાયક સર્જનાત્મક છે તે પ્રસ્થાપિત કરતા જેમ અન્ધ્કાર ચાલ્યો જાય તેમ અધર્મ ચાલ્યો જાય બાકિ અધર્મ તો વ્હેલો મોડો સમજાઈ જ જાય છે શેતાન પણ ધર્મનૂ જ વસ્ત્ર ઓઢી આવે છે પછી ધર્મ નામે વિધરમીને મારો કાપો ની હિંસા આચરવા માંડે છે.. ધરમ કદી દેખાડ કે સન્સ્થા કે સમ્પ્રદાય નથી કરતો કે લીડર કે ગુરુ નથી બનતો..બે પાસા છે એક તો ગુલામીમાંથી મુક્તિ પામવા તે તાત્કાલિન જરુરિયાત હતી પછી રામરાજ્ય કે સ્વરાજ્ય ની સ્થાપના માટે માનવને તેનો સ્વ ઘડવો પડે આ રચનાત્મક કામ..હજી બાકી જ છે..આમ શત્રુને ભગાડવા અધરમ્ને ઓળ્ખી લઈ કાઢવા પછી બીજુ કાર્ય બાકી જ રહે છે..તે વિધાયક ધરમ..પ્રવિણભાઈ નો લેખ સુંદર છે…

    Like

  5. શ્રી પ્રવીણ દરજી નો લેખ વિચાર પ્રેરક છે.અને અહી મુકવા બદલ આપનો પણ ખુબ આભાર.અધર્મ ને જ ધર્મ માની લઈએ તો પછી કોઈ ઉપાય નથી.અને એટલે જ બખાળા કરવા પડતા હોય છે.

    Like

    1. ગામમાં રહેલા પોલીસને ખબર હોય છે કે દારુના અડ્ડા ક્યાં છે અને વૈશ્યાઓ ક્યાં રહે છે. તેઓ કેમ તેને પકડતા નથી કે કાર્યવાહી કરતા નથી? હપ્તા – ભુખાળવા લોકોના પેટ કોણ ભરશે? અને રક્ષકોનો સ્વાંગ રચનારાઓ સામે કોઈ બોલવા જશે તો રક્ષકો જ રક્ષણ કરવાને બદલે ભડાકે દેશે.

      ખુલ્લેઆમ પ્રેમ ન કરી શકનારાઓ પાસવર્ડ પ્રોટેક્ટેડ બ્લોગ બનાવીને પ્રેમ કરે છે. ખુલ્લે આમ ન બોલી શકનારાઓ નામ બદલીને બ્લોગ બનાવીને આ બધા ધતિંગો અને નાટક ચેટક, ભવાઈ, કાવ્યો, ગઝલો, ભક્તિગીતો સામે કેમ નથી લખતા?

      તલવાર જેવી કલમ ક્યાં સુકાઈ જાય છે?

      Like

  6. શ્રી અરવિંદભાઈ,

    પ્રવીણભાઈની વાત સાચી અને સમજવા જેવી છે. મંદિરોની દેવદાસી તે ધર્મ નથી પણ માનવીની નબળાઈ છે. તેવી જ રીતે ધર્મના નામે થતો વેપાર તથા ધર્મના નામે થતો સેક્સાચાર તે ધર્મ નથી પણ દંભ અને પાખંડ છે.

    હવે પ્રશ્ન તે છે કે તો પછી આટલો બધો અધર્મ ધર્મના નામે ટકી કેવી રીતે શકે છે? તેનો જવાબ છે કે કોઈ પણ વસ્તુ તો જ ટકી શકે કે જો તેને પુષ્ટ કરવામાં આવતી હોય. એટલે કે જો ડીમાન્ડ હોય તો જ સપ્લાય ચાલુ રહી શકે. માની લ્યો કે એક દારુની ફેક્ટરી દારુ બનાવે છે અને વેચે છે તે ક્યાં સુધી બનાવી ને વેચશે? જ્યાં સુધી દારુ પીવા વાળા હશે ત્યાં સુધી. પણ જો કોઈ દારુ પીવા વાળો નહીં હોય તો શું તે દારુ બનાવશે? તેવી જ રીતે ધર્મના નામે વેપાર ત્યાં સુધી જ થઈ શકે જ્યાં સુધી તેના ખરીદદાર હોય. પણ જેમ જેમ માણસની સમજણ વિકસે તેમ તેમ તે ખોટી વસ્તુ થી દુર જાય.

    બીજી વાત કે આટલા બધા લોકો આજની સીસ્ટમ , આજની અવ્યવસ્થા કે અરાજકતા વિશે બખાળા કાઢ્યા કરે છે પણ કોઈ ખરેખર કશુંક નક્કર કામ કેમ નથી કરતું? કારણ કે આપણે વાતોડીયા અને બીજાના ખભા ઉપર બંદુક રાખીને ફોડવા વાળા છીએ. આપણે લોકો એટલા નક્કામા અને નબળા થઈ ગયા છીએ કે સાચી અને સારી વાત શોધી કાઢીને તેને અપનાવવાને બદલે નક્કામી વાતો અને નક્કામા કાર્યોની ટીકા કરવામાં જ આપણું જીવન ગુમાવવા ઈચ્છીએ છીએ.

    તેથી મારી દૃષ્ટિએ તો વાતો અને બખાળા ઓછા અને કાર્ય વધારે કરવાની જરૂર છે.

    જોઈએ હવે કેટલા લોકો અડધો ભરેલો ગ્લાસ જોઈને તૃષા છિપાવવાનો પ્રયાસ કરે છે અને કેટલા લોકો અડધા ખાલી ગ્લાસનો અફસોસ કરીને રહી સહી જિંદગીને પણ વેડફી નાખે છે.

    Like

  7. વડિલ મિત્રો, મારા મતે, “વૈષ્ણવજન તો તેને રે કહીએ….” અને અન્ય ભજનો ગાવા, ફુલમાળા ચડાવવી, દેશભક્તિના ગીતો ગાવા કરતા ગાંધીજી, “મહાત્મા ગાંધીજી” કેવી રીતે બન્યા એ વિષય નુ મુળીયુ શોધી અને એની ગોખણપટ્ટી ફરજીયાત લોકોને કરાવવામાં આવે તો જ ખરી ગાંધીસેવા થશે, કેમ કે એમ ગોખણપટ્ટી કરીને જ થોડાઘણા આત્મિક ગુણો તો લોકોના જીવનમાં ઉતરશે એવુ મારુ માનવુ છે. મારો ઉદ્દેશ લોકો આત્મિક દ્ર્ષ્ટી કેળવે એ જ છે.

    Like

  8. સમયની અતિ તિવ્ર માંગ દર્શાવતો ઉત્તમ લેખ છે સાહેબ, ધન્યવાદ……

    પ્રભુ યીશુ એમના ચેલાઓને આવા જ પ્રશ્ન નો ઉત્તર આપતા કહે છેઃ
    “કે તમને (એટલે કે ચેલાઓને) સ્વર્ગના રાજ્યના ભેદ ની સમજ અને ઉકેલાત આપવામાં આવી જ છે, પણ તેઓને નથી.”
    ૧૨. “કેમ કે જેની પાસે (આત્મિક સમજણ) છે, એને જ આપવામાં આવશે; અને એની પાસે ઘણી વધી જશે; પરંતુ જેની પાસે જરા પણ (આત્મિક સમજણ) નથી, એમની પાસે જે કઈપણ સમજ છે, એ પણ લઈ લેવામાં આવશે”
    ૧૩. “મે એમની જોડે દ્રષ્ટાંતમાં એટલા માટે વાતો કહી, જેથી તેઓ જોઈ શક્તા હોવા છતાંપણ (આત્મિક રીતે) જોતા નથી (અને ઠેબા ખાય છે) અને સાંભળી શકતા હોવા છતાંપણ; (આત્મિક રીતે) સાંભળતા જ નથી.”

    Like

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s